Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2008

Ακόμη εδώ

`Πριν λίγες μέρες διάβαζα στα Νέα, τον Αρανίτση νομίζω, που έλεγε ότι η διαφορά ανάμεσα στον παλαιότερο τρόπο διακοπών και τον σημερινό είναι ότι κάποτε ο κόσμος ξεκινούσε έχοντας στο νου τον προορισμό. Τώρα ξεκινούμε έχοντας την "απόδραση" (τι φρικτή λέξη) ως ανάγκη. Δεν έχει σημασία πού θα πάμε. Σημασία έχει το φευγιό, η απομάκρυνση.
Έτσι κι αλλιώς λίγες είναι πια οι δυνατότητες που έχει ο κόσμος να μας καταπλήξει. Και θυμήθηκα την " αλλαή". Έτσι έλεγε τις διακοπές η Πολυξένη, η τουρκόφωνη Πόντια γιαγιά του άντρα μου που μεγάλωνε τα καλοκαίρια των παιδιών της στη Βάβδο και τη Χαλκιδική. Στην τελευταία μάλιστα πήγαιναν με καϊκάκι, δρόμοι γιοκ στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Κάτι σαν ασπρόμαυρη φωτογραφία, με τσούλια στο κατάστρωμα και κοφίνια και ζώα ανταμώς με τους επιβάτες. Στις αρχές κάθε Ιούλη λοιπόν με ρωτούσε από την καρέκλα της ,δίπλα στο τζάμι :
- Πού θα πάτε φέτο αλλαή;
Η ίδια, που μετά το θάνατο του άντρα της και μέχρι το δικό της, καμμιά δεκαπενταριά χρόνια αργότερα δηλαδή, δεν βγήκε από το σπίτι της πάνω από δυο φορές, ίσα ίσα για τον αρραβώνα και το γάμο μας.
Η λέξη του δικού μου σογιού ήταν "παραθέριση". Παραθερίζαμε στον Πλαταμώνα, το θέρετρο των Λαρισαίων στα χρόνια του πενήντα και κατόπιν. Κυριολεξία. Θεόμακρα , ατελείωτα, αργόσυρτα καλοκαίρια, από τη μέρα που το σχολείο έκλεινε μέχρι την τελευταία στιγμή πριν τον αγιασμό, ίσα για να προλάβουμε να αγοράσουμε τις καινούριες μπλε ποδιές από το Λαμπρόπουλο. Παρέες της Βασιλικής από τη Λάρισα που συναντούσε με ευχαρίστηση γιατί της θύμιζαν την υπαρξιστική της περίοδο (σοβαρά σας μιλώ, έχω δει και το υπαρξιστικό της μοντγκόμερυ στην ντουλάπα), καβγάδες με το σόι της, άπειρες σεμνές πόζες στην παραλία , μάνα με δυο παιδιά πλέον και σιλουέτα ελαφρώς παραγινωμένη. Μας έβγαζε ο φωτογράφος του χωριού που διέτρεχε την ακροθαλασσιά ξυπόλυτος, με ψαθάκι και την μαύρη "Κόδακ" κρεμασμένη στο λαιμό. Αλλιώς, οδηγούσε κόκκινο "κόβερτιμπλ" αυτοκίνητο στους χωματόδρομους δίπλα στα ρέματα που έσκαβαν κάθε χειμώνα τα νερά του Ολύμπου και το παρκάριζε έξω από το φράχτη του σπιτιού του, κατάφορτου με πασιφλόρες. Το άνθος των Παθών του Χριστού, με τους τρεις μαύρους ήλους στην καρδιά του. Το "ρολόι" των λαϊκών γυναικών, για χρόνια πολλά αναρωτιόμουν αν οι δείκτες του γυρνούν. Τώρα σκέφτομαι πως ευτυχώς δε γυρνούν γιατί, αλίμονο, τι θα μέτραγαν;
Ο πατέρας όλη την εβδομάδα στη Σαλονίκη, ερχόταν το απόγευμα του Σαββάτου για να φύγει απόγευμα Κυριακής, με το τρένο πολλές φορές. Ερχόταν για να βρέξει τα πόδια του στο κύμα, να αφήσει τα χρειαζούμενα για την επόμενη εβδομάδα και να μας παίξει στον τοίχο της σκεπαστής βεράντας τα καρουλάκια της " Αργώ Φιλμς" με θέματα από τη μυθολογία , τα παιδικά παραμύθια και την επιστημονική φαντασία . Αμέτρητα βραδινά έντομα, που είχαν διαλέξει και μαύριζαν τον άσπρο ασβέστη , ανακατεύονταν με τους ήρωες και τα τρία γουρουνάκια σε μια μεταμοντέρνα ,θα λέγαμε σήμερα, εικαστική παρέμβαση. Τότε απλώς χαζεύαμε και φωνάζαμε και τα ντόπια παιδιά να παρακολουθήσουν την προβολή που συνήθως τελείωνε με ένδοξα "τραχανά πάρτι" αφού το νέο προϊόν της χρονιάς που έφτιανε η Βασιλική και το άπλωνε στην αυλή, βάζοντας μας να παραφυλάμε και να διώχνουμε τις μύγες, έπρεπε να δοκιμαστεί και επισήμως.
Πίσω από το σπίτι μας η κυρά Κατίνα "πάνιζε" το φούρνο της. Χτιστός θόλος ασβεστωμένος απ' έξω όπου τα μεσημέρια ο ήλιος έκανε τρελλές γκέλες, κατάμαυρη μπούκα που έδειχνε πυρά δόντια από μέσα. Έψηνε ψωμί και φαγητά κα φορούσε μπροστοποδιά και λευκή μπόλια στο κεφάλι, με τον τρόπο των γυναικών του Θεσσαλικού κάμπου, κρύβοντας το στόμα και δαγκώνοντας το πανί. Οι χωριανοί νοίκιαζαν τα σπίτια τους με τη σεζόν στους "παρεπιδημούντες", όπως φώναζε το μεγάφωνο της κοινότητας, αστούς της Λάρισας και με τη μέρα στους πρώτους Βαλκάνιους που σιγά σιγά ξεμύτιζαν στην Πιερία, και οι ίδιοι τους εξαφανίζονταν για δυο μήνες σε αποθήκες και κοτέτσια.
Είκοσι χρόνια και βάλε από το τελευταίο καλοκαίρι εκεί. Μια αιωνιότητα μακριά από τα παιδικάτα μου. Βράδυ παρά βράδυ στον ύπνο μου. Το πιστεύετε; Η εμμονή, λέει, σε κάποιο όνειρο εκφράζει την επιθυμία της επιστροφής. Επέστρεφε, επέστρεφε. Όπως έγραψε και ο Μαρωνίτης στο Βήμα τις άλλες, η λέξη επίστρεφε είναι αφόρητη.
Κατά τα άλλα:


Με Grignasco California ( 100% βαμβάκι μερσεριζέ, μπεζ και σοκολά ) και Schoeller & Stall Limone ( 100% βαμβάκι μερσεριζέ, βεραμάν).


Από το ανοιξιάτικο τεύχος του INTERWEAVE, όπου και λέγεται "A good stripe dress". Στα καθ' ημάς ονομάστηκε "Η θητεία στην πενθερά". Για όσους έχουν διαβάσει το διήγημα του Παπαδιαμάντη "Η θητεία της πενθεράς" ο συνειρμός θα διευκολυνθεί αν πω ότι ξεκίνησε πριν δεκαπέντε μέρες, τη μέρα που η πεθερά μου μπήκε στη Γενική Κλινική με βαριά πνευμονία. Το βεραμάν του φορέματος είναι ολόιδιο με το βεραμάν που φορούν οι αδελφές εκεί. Σύμπτωση.
Πλέξιμο με κυκλική, από πάνω προς τα κάτω, σε τεράστιους ίσιους γύρους, χωρίς καμιά ραφή, χωρίς μέτρημα. Ιδανικό για τις ώρες που κάθεσαι δίπλα στην άρρωστη με το ένα μάτι στο οξυγόνο που γουργουρίζει και πρέπει να διακόπτεις και να συνεχίζεις το πλέξιμο διαρκώς, στο ρυθμό της εισόδου γιατρών και νοσηλευτών.
Έμαθα να φτιάχνω ώμους μονοκόμματους με την τεχνική sort row, τις λεγόμενες κοντές σειρές. Κανονικά δεν έπρεπε να φαίνεται τίποτε στα σημεία όπου διακρίνονται οριζόντιες θηλιές, όπως άλλωστε συμβαίνει στα σημεία που είναι ακριβώς συμμετρικά τους, προς τα επάνω της φωτογραφίας. Next time.

Έμαθα και να αλλάζω χρώμα στις ρίγες χωρίς να δημιουργείται "σκαλοπάτι" στο σημείο της ένωσης. Έμαθα και πώς ανακαλύπτεις συναισθήματα για να φροντίσεις μια γυναίκα που δεν είναι μάνα σου αλλά μάνα σου στάθηκε μέχρι τώρα. Και έμαθα ξανά (μα τι διάλο, φτάνει πλέον) πως το παράδοξο να έχω μάνα φυσική μα να μην έχω στ' αλήθεια έχει το σύστοιχό του στο ότι έχω και μάνα in law που συμπεριφέρεται ως φυσική.
En fine, γκιντίορους εντός τριών ημερών για Αμμουλιανή, εκτός απροόπτου.
Είναι εκεί που προσπαθώ να αναπαραστήσω, σε μικρογραφία, τα παλιά καλοκαίρια. Τα παιδιά μου άραγε αυτό θα ονειρεύονται;
Αλλαή, ελπίζω. Ελπίζω και να προλάβω την πανσέληνο του Αυγούστου. Βγαίνει ακριβώς πίσω από τον Άθω και μια χρονιά την έβλεπα να στέλνει σκοτεινές αχτίνες.
Καλή αντάμωση το Σεπτέμβρη.

19 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Υπέροχη η περιγραφή για τα παιδικά καλοκαίρια.Καλά να περάσεις στην Αμμουλιανή.Η συναδέλφισσα Φ.

sobraluz είπε...

@ Φ μου : Πού είσαι παιδάκι μου; Τώρα που φεύγω εγώ εμφανίζεσαι; Έχασα το τηλέφωνό σου. Πάρε με εσύ.

creationsbyeve είπε...

Υπέροχη η διήγηση σου!μου έφερε πολλές αναμνήσεις!! Το φόρεμα καταπληκτικό!Δεν έχω πλέξει ποτέ από πάνω προς τα κάτω μονοκόμματα!Είσαι καταπληκτική πλέκτρια!
Περαστικά στην πεθερά σου και καλά να περάσεις στις διακοπές σου :)
σε φιλώ

VARALIS είπε...

Αλήθεια είναιοτι προσπαθούμε να "αποδράσουμε" απο μια ζωή που ουσιαστικά δεν θέλουμε, δεν επιθυμούμε και νομίζουμε οτι όλοι μας δεν κάνουμε κάτι αλλά υποδυόμαστε οτι είμαστε κάτι σαν να βρισκόμαστε σε μία σκηνή, σε έργο που έχει χιλοπαιχτεί και μεις δεν μπορούμενα βγούμε έξω. Γιατί το έξω είναι πάλι το μέσα μας. Κάθε προσπάθεια διαφυγής, αδύνατη αν μέσα σου δεν βγείς από τα όρια
Ευχομαι καλή επιστροφή

faraona είπε...

Sobraluz μου
να περασεις καλα στην Αμμουλιανη.
Πολυ ομορφη η περιγραφη της «αλλαής.

τα φιλια μου.

πουαντερι είπε...

Καλες διακοπες, καλα να περασετε και να μας ερθεις γεματη αισιοδοξια και ξεκουραση πισω.
Πολυ σουπερ το φορεμα, ευχομαι περαστικα στην γιαγια να πανε ολα καλα!!!

faraona είπε...

Χρονια σου πολλα!Δεν ηξερα φυσικα οτι γιορταζεις.Ομως καλιο αργα παρα ποτε ε?
Νασαι υγιης και δυνατη παντα.
τα φιλια μου!

πουαντερι είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!
Δεν ηξερα οτι γιορταζεις; διαβασα την αναρτηση της faraona και το καταλαβα και οπως λεει και η faraona μας κάλιο αργα παρα ποτε.

sobraluz είπε...

@ προς όλους (με κίνδυνο να φανώ αγενής): Ευχαριστώ σας!

anthupodaskala είπε...

Ετοιμάσου για μια ακόμα σεπτεμβριάτικη εξόρμηση.Σου έχω κάτι πολύ καλό για 5,6,7. Παρακαλώ προετοίμασε το κλίμα. Άντε και καλή σχολική χρονιά!είμαι ακόμα ξεχασμένη στο Ποσείδι, βλέπεις σαν παιδί μου ήταν άγνωστη η λέξη παραθέριση. Λες γι΄αυτό τώρα να μη μαζεύομαι τα καλοκαίρια;

πουαντερι είπε...

Καλα ακομα λείπεις;;;
Ελπιζω η γιαγια να ειναι καλα.
Αν εισαι διακοπες καλα να περνας αλλά μου έλειψες,αντε να ανοίξουν τα σχολεια.......!μονο τοτε μάλλον θα σε δουμε.

ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!!!!

πουαντερι είπε...

Υποθετω οτι αυτο το ΣΚ θα γυρισεις επιτελους.....! παει πρωτη ο μηνας αντε!! αντε!!

twinkle είπε...

Kαλή επιστροφή κυρα-δασκάλα!
Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Καταπληκτικό το φορεματάκι. Πολύ πρωτότυπο. Και το "μοντέλο" μες στη χαριτωμενιά!

Για άλλη μια φορά το κείμενό σου με καθήλωσε, καθώς παρουσιάζεις το πλέξιμο ως μέρος της ζωής σου...Συγκινητικά τα όσα λες για την "πενθερά", μια λέξη τόσο παρεξηγημένη...

Άντε, με το καλό να γυρίσεις να τα λέμε πάλι...

Ανώνυμος είπε...

Περαστικά στη γιαγιά. Τέλειο το φορεματάκι. Παραγγέλλεις μαλλιά από το ιντερνέτ;;; Ψάχνω αυτό τον καιρό να παραγγείλω αλλά κάποιο δοκιμασμένο σάιτ θα ήταν μια σιγουριά.
Ευχαριστώ!
Ελένη

πουαντερι είπε...

Καλημερα.
Εχω αρχισει να ανυσηχω, δεν ξερω γιατι δεν φαινεσαι πουθενα;! ελπιζω να ειναι απο τις πολλες δουλειες που σε περιμενανε, ελπιζω να ειναι καλα η γιαγια και απλα να μην προλαβαινεις να κανεις βολτες στο ιντερνετ..!
Μηπως περασατε σε καποια πολη; και εχεις ετοιμασιες;
Ευχομαι να ειναι ολα καλα και συντομα να σε δουμε γιατι σε πεθυμήσαμε βρε!!!

sobraluz είπε...

@ πουάν : Είμαστε καλά. Με συγκινεί η αναζήτησή σου. ΠΟλλές δουλλιές , πράγματι.

sobraluz είπε...

@ ανώνυμη Ελένη : Καλώς όρισες στην κουβέντα μας.
Ποτέ δεν παραγγέλνω από το διαδίκτυο. Έχω την τύχη να βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη πολύ καλό κατάστημα, ο "Νουλίκας", από όπου ψωνίζουμε εδώ και δυο γενιές. Απ΄ ότι γνωρίζω στέλνουν σε όλη την Ελλάδα νήματα μετά από τηλεφωνική συνεννόηση. Στη διάθεσή σου για ό,τι χρειαστείς.

sobraluz είπε...

@ twinkle: Καλή χρονιά και της αφεντιάς σας!

disa είπε...

花鄉,愛情海,百威,為楓精典,比佛利,新阿里山,儷京,御花園,風華,溫莎堡,晴海冷泉,紐芬堡,歐悅,名湖水岸,歐悅,萬里仙境,北極星,皇居,禾楓.湯泉,香緹,湯野,水漾,金色河畔,戀愛,新阿里山,皇家花園,山櫻花,名家,風華,美麗殿,艾蔓,薇星,皇城,泰皇,風雅頌,欣歡,名爵,竹田驛站,薇星,風雅頌,愛摩兒,墾丁,雅柏,天母,威斯堡,嘉賓閣,伊都,衣蝶旅店,樹林月圓,萬里仙境,北極星,華都飯店,馥嘉商務,唐城,雙橡園,百老匯,紫園,夏卡爾,竹林雅緻,好來屋,馬德里,湖山度假,蔚藍海岸,約客頂級,儷灣,真善美,歐香,愛莉園,人客

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails