Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Curriculum vitae

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, από σόγια που μόλις σήκωναν κεφάλι μετά την προσφυγιά, την κατοχή και τον εμφύλιο. Οικογενειακό μότο το "χρυσό βραχιόλι". Πήρα το πτυχίο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας το 1985. Ήμουν 22 χρονών.
Έπιασα δουλειά το 1986. Παντρεύτηκα συνάδελφο , πήραμε οπελάκι από χέρι και πήγαμε να ζήσουμε στα ενενήντα μέτρα της γονικής αντιπαροχής. Κάναμε δυο παιδιά δικά μας και νομίσαμε ότι και τα άλλα, τα ξένα, είναι και αυτά κάπως δικά μας. Πιστέψαμε πως το δημόσιο σχολειό πρέπει να είναι ένα μέρος όπου η ανθρωπιά ανθίζει και δένει φρούτα, από εκείνα που γλυκαίνουν τη ζωή και κάνουν τον κόσμο κατοικήσιμο. Και έτσι πορευτήκαμε.
Η μόνη συνδιαλλαγή που είχαμε με το πολιτικό και επαγγελματικό σύστημα ήταν ρήξεις. Και αρνήσεις. Δε γίναμε στελέχη πουθενά, δεν ωφεληθήκαμε σε τίποτε, δε γίναμε πελάτες κανενός, δε φοροδιαφύγαμε δεκάρα, δε λουφάραμε, δεν κάναμε ιδιαίτερα μαθήματα και δεύτερη δουλειά, δεν πήραμε ποτέ κανενός είδους δάνειο, δε μετακομίσαμε, δεν αποκτήσαμε έπιπλο κουζίνας, εξοχικό, σκάφος, δευτερότριτο αυτοκίνητο, τζιπ και πιστωτικές. Μπορούσαμε. Δεν το θεωρήσαμε συμβατό με την πραγματικότητά μας.
Το φθινόπωρο του 2006 απεργήσαμε για έξη εβδομάδες με πόνο και περηφάνια. Οι γονείς του σχολείου διαμαρτύρονταν γιατί χάνονταν μαθήματα. Δεν είχαν απεργήσει ποτέ. Από το σύλλογό μας ήμασταν δεκαέξι άνθρωποι αυτοί που άντεξαν και δεν έσπασαν την απεργία. Οι υπόλοιποι είχαν δάνεια.
Σήμερα απεργούμε. Τα παιδιά μας, τα βιολογικά, λένε στους φίλους τους ότι είναι παιδιά απεργών. Τα άλλα, τα ξένα, μάθανε το πρώτο γράμμα, το άλικο, και τι σημαίνει θυμός. Οι γονείς ακόμη διαμαρτύρονται. Αλλά δεν απεργεί κανείς. Οι συνάδελφοι εξακολουθούν να έχουν δάνεια.
Ο κόσμος που περιμένει τα παιδιά τους δεν είναι κατοικήσιμος Ο κόσμος που περιμένει και τα δικά μου παιδιά δεν είναι κατοικήσιμος. Δεν τον έφτιαξα εγώ. Το πρόβλημα είναι ότι δε μπορώ ούτε και να τον αλλάξω.

2 σχόλια:

ρομπερτ είπε...

Same situation over here:

daily athens

Wishing you a save and peacefull Wednesday.

VARALIS είπε...

θα πρέπει να σου θυμίσω την εξής ιστορία:
Μια φορά περνούσε ένας από ένα ποτάμι και βλέπει έναν μοναχό στην όχθη. Ειχε πιάσει έναν σκορπιό και προσπαθούσε να τον περάσει απέναντι. Μόλις έφθανε στην μέση του ποταμού τον τσιμπούσε ο σκορπιός και αυτός τον πετούσε και πάλι στην όχθη που ξεκίνησαν. Και προσπαθούσε ο σκορπιός και προσπαθούσε και ο καλόγερος οπότε του λέει αυτός: δεν είναι χάσιμο χρόνου αυτό που κάνεις; Και του απαντάει " όχι καθόλου αυτός κάνει τη δουλειά του και εγώ την δική μου"
Αυτοί κάνουν την δουλειά τους. Εχουν δημιουργήσει ένα σύστημα όπου όλοι συνδέονται με άρρητους δεσμούς εξουσίας και χρήματος. Το πρόβλημα είναι οτι και εμείς δεν κανουμε τόσο σωστά τη δουλειά μας γιατί τόσο καιρό δεν αναπτύξαμε αυτές τις συνδέσεις που θα μπορούσαν να επιρρεάσουν τα πράγματα. Καλημέρα.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails